Ιστορικός, Αρχαιολόγος, Διδάκτωρ Πανεπιστημίου

Πατρών, Ερευνητής, Συγγραφέας

Γεννήθηκε στη Βιάννο Ηρακλείου Κρήτης το 1949. Ήταν πτυχιούχος του Ιστορικού Αρχαιολογικού τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και διδάκτορας Νεότερης Ιστορίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Υπηρέτησε ως αρχαιολόγος στην Δ΄ Εφορεία Κλασικών Αρχαιοτήτων Ναυπλίου και ως φιλόλογος στη δημόσια Μέση Εκπαίδευση. Συνέβαλε στην ίδρυση των Γ.Α.Κ. – Αρχείων Ν. Κορινθίας, όπου ήταν Προϊστάμενος. Υπήρξε μέλος πολλών επιστημονικών και κοινωφελών σωματείων, Έφορος του Ιστορικού Λαογραφικού Μουσείου Κορίνθου και επί εικοσιπενταετία μέλος του Δ.Σ. του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Κορινθίων.

Ήταν συνεργάτης του American School of Classical Studies στο πρόγραμμα, Eastern Korinthia Archaeolgical Survey» του Οhio State University.

Τα ερευνητικά του ενδιαφέροντα εστιάζονταν στο χώρο της Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας και ειδικότερα της τοπικής ιστορίας της Κορινθίας και της Αργολίδας. Είχε λάβει μέρος με ανακοινώσεις σε διεθνή, πανελλήνια και τοπικά συνέδρια. Άρθρα του έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά. Αυτοτελές έργο του είναι: Η εκπαίδευση στην Αργολίδα, Κορινθία και Μεγαρίδα κατά την Καποδιστριακή Περίοδο (1828-1832), 2003.

O Nτέιβιντ Xόλτον γεννήθηκε στο Nορθάμπτον της Αγγλίας το 1946 και σπούδασε κλασική, βυζαντινή και νεοελληνική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Αφού ολοκλήρωσε εκεί τη διδακτορική του διατριβή, συνέχισε τις σπουδές του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και, στη συνέχεια, εργάστηκε ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Aπό το 1981 διδάσκει νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Kαίμπριτζ.

Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία “Διήγησης του Aλεξάνδρου” (Θεσσαλονίκη 1974), “Erotokritos” (Mπρίστολ 1991), “Γραμματική της ελληνικής γλώσσας” (Aθήνα 1999 ― αγγλική έκδοση: Λονδίνο 1997), σε συνεργασία με τον Peter Mackridge και την Ειρήνη Φιλιππάκη – Warburton, και Tου κύκλου τα γυρίσματα. O Eρωτόκριτος σε ηλεκτρονική ανάλυση” (4 τόμοι, Αθήνα 1996-2000), σε συνεργασία με την Nτία Φιλιππίδου.

Επιμελήθηκε τον συλλογικό τόμο “Λογοτεχνία και κοινωνία στην Kρήτη της Αναγέννησης” (Hράκλειο 1997- αγγλική έκδοση 1991). Έχει δημοσιεύσει πολλά άρθρα για την πρώιμη, αναγεννησιακή και σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία και εκδίδει το περιοδικό Kάμπος: Cambridge Papers in Modern Greek.

 Ο Δαυίδ Αντωνίου γεννήθηκε το 1940 στη Λίμνη Ευβοίας, όπου και ολοκλήρωσε την εγκύκλια εκπαίδευση του (δημοτικό-γυμνάσιο). Το 1958 εισήλθε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών ως υπότροφος και το 1964 έλαβε πτυχίο Φιλολογίας με βαθμό «Λίαν καλώς». Μετά τη στρατιωτική του θητεία (1964-1966) εισήλθε στη δημόσια υπηρεσία και υπηρέτησε ως φιλόλογος καθηγητής σε διάφορα σχολεία και θέσεις: Γυμνάσιο – Λύκειο Λουτρών Αιδηψού, 4° Λύκειο Αθηνών, 2° Μεταλυκειακό Προπαρασκευαστικό Κέντρο Αμπελοκήπων (διευθυντής), Κέντρο Εκπαιδευτικών Μελετών και Επιμόρφωσης (όπου εργάστηκε στην αναθεώρηση και συγγραφή κρατικών διδακτικών βιβλίων, στον τομέα των αναλυτικών προγραμμάτων, της επιμόρφωσης των καθηγητών και της σύνταξης εγκυκλίων και οδηγιών διδασκαλίας του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών), ενώ για κάποιο διάστημα εθήτευσε και στην ιδιωτική εκπαίδευση (σχολική και φροντιστηριακή). Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη συγγραφή βιβλίων και βοηθημάτων σχετικών με την Ελληνική και Λατινική Γραμματεία.

Από το 1988 και μέχρι τον Φεβρουάριο του 1995 (που συνταξιοδοτήθηκε) υπηρέτησε με απόσπαση στα Γενικά Αρχεία τού Κράτους (ΓΑΚ), όπου ασχολήθηκε με την ταξινόμηση του Αρχείου του Υπουργείου Παιδείας (από το 1833 και εξής). Επίσης, κατά την υπηρεσία του στα ΓΑΚ έλαβε μέρος — ως διδάσκων — σε διάφορα επιμορφωτικά σεμινάρια και εκπαιδευτικά προγράμματα κατάρτισης νέων και διαχείρισης αρχείων (π .χ. «Πρόγραμμα κατάρτισης στην έρευνα της ιστορίας του Νέου Ελληνισμού» του Κέντρου Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών [ Οκτώβριος  -Νοέμβριος 1991], «Πρόγραμμα Αρχείο» τού Ιδρύματος Γουλανδρή – Χορν [ Οκτώβριος - Νοέμβριος 1993], «Οργάνωση και διαχείριση αρχείων δημοσίων υπηρεσιών» του Ινστιτούτου Διαρκούς Επιμόρφωσης του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης [ Οκτώβριος 1993 ], Διαρκή Σεμινάρια του Ιστορικού Αρχείου Ελληνικής Νεολαίας τής Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς [ Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2004] κ.ά.).

Τον Μάιο του 2004 αναγορεύθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ από το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας).

Είναι μέλος πολλών επιστημονικών συλλόγων και εταιρειών: Εταιρεία Ευβοϊκών Σπουδών, Εταιρεία Μελέτης Νέου Ελληνισμού – Μνήμων, Ελληνική Εταιρεία Ιστορικών τής Εκπαίδευσης, Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών κ.ά.

Η μέχρι σήμερα συγγραφική του «παραγωγή», τόσο η καθαρώς «φιλολογική» (1966-1984) όσο και η «ιστορική» (1985 και εξής), καταγράφεται στο βιβλίο, Δαυίδ Αντωνίου, «ΒΙΟ – ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ 1966 – 2008», ενώ παράλληλα συνεχίζεται η ενασχόληση του με θέματα ιστορίας της νεοελληνικής εκπαίδευσης.

Ενδεικτικά έργα του: Τα Προγράμματα της Μέσης Εκπαίδευσης (1833-1929), τόμοι 3, Αθήνα 1987-1989 (έκδοση ΙΑΕΝ). Οι απαρχές του εκπαιδευτικού σχεδιασμού στο νεοελληνικό κράτος: Το σχέδιο της Επιτροπής του 1833, Αθήνα 1992. Νεόφυτος Νικητόπουλος (1795-1846): Πορεία ζωής ενός Δημητσανίτη δασκάλου ανάμεσα στην ελπίδα και την πραγματικότητα, Αθήνα 1998.

Καρούζου-Παπασπυρίδη Σέμνη

Η Σέμνη Καρούζου (1889 – 8 Δεκεμβρίου 1994) ήταν αρχαιολόγος. Γεννήθηκε στην Τρίπολη. Ονομαζόταν Πολυσέμνη Παπασπυρίδη και ήταν παντρεμένη με τον αρχαιολόγο και ακαδημαϊκό Χρήστο Καρούζο (1900-1967). Ήταν η πρώτη γυναίκα έφορος αγγείων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Το 1964 ολοκλήρωσε μαζί με τον σύζυγό της το έργο επανέκθεσης των αρχαίων στο μουσείο. Έχει συγγράψει οδηγούς για το Εθνικό Μουσείο και άλλα έργα. Υπήρξε αντιπρόεδρος (1975-1977) της “Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας”. Πέθανε σε ηλικία 105 ετών.

• National Museum : Illustrated Guide to the Museum, Εκδοτική Αθηνών, 2000,ISBN: 960-213-004-0
• Εθνικό Μουσείο : Γενικός οδηγός, Εκδοτική Αθηνών, 1999, ISBN: 960-213-084-9.
• Museo Nazionale : Guida illustrata del museo, Εκδοτική Αθηνών, 1996, ISBN: 960-213-087-3
• Περίπατοι στην Ιταλία, εκδ. Ερμής, 1983.
• Το Ναύπλιο, εκδ. Εμπορική Τράπεζα της Ελλάδος, 1979.
• Αγγεία του αναγορούντος (1963)

• Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό (τομ. 4, σ. 320), Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 1983-1988
• Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών / ΕΙΕ

Γιώργος Αντωνίου, «ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ».

Ένα νέο καλαίσθητο βιβλίο Λεύκωμα με σημαντικές αναφορές στην οικονομική και κοινωνική ζωή του Άργους κατά την τελευταία 100ετία, παρουσιάζουν οι εκδόσεις «Δ. Μαγκλάρας και Σία Ε.Ε.».

Το Άργος υπήρξε ανέκαθεν το σημαντικότερο εμπορικό – οικονομικό κέντρο της Αργολίδας και από τα σημαντικότερα της Πελοποννήσου. Από τα τέλη του 19^ου αιώνα και ιδιαίτερα με την αυγή του 20^ου, εμφανίζονται με δυναμισμό στην πόλη αξιόλογες παραγωγικές δραστηριότητες με τα εκατοντάδες μικρομάγαζα, καταστήματα, εργαστήρια, βιοτεχνίες, εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις.

Όλη αυτήν την άκρως ενδιαφέρουσα οικονομική – κοινωνική διαδρομή, φέρνει στην επιφάνεια ο δημοσιογράφος – ερευνητής Γιώργος Αντωνίου, με το νέο του λεύκωμα με τίτλο «ΕΝΑΣ ΑΙΩΝΑΣ ΕΜΠΟΡΟΒΙΟΤΕΧΝΕΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ». Μέσα από τις σελίδες του λευκώματος και τις εκατοντάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες της εποχής που δένουν το παρελθόν με το παρόν, τα παλιά τιμολόγια, έγγραφα, λογότυπα, κατάστιχα, δημοσιεύματα, τις παλιές τοπικές διαφημίσεις από το 1870 κ.ά., ο αναγνώστης θα γνωρίσει και κατανοήσει βαθύτερα την αγωνία, το μόχθο και τον καθημερινό αγώνα του χθεσινού επαγγελματοβιοτέχνη για την επιβίωσή του. Θα κατανοήσει το κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο αλλοτινών εποχών. Θα θυμηθεί  παλιά εμπορικά μαγαζιά του Άργους, ταβέρνες, μπακάλικα, καφενεία, κουρεία, χασάπικα, μανάβικα, ψαράδικα, τσαγκαράδικα, μαραγκούδικα κ.ά., με τους μαγαζάτορες να στέκουν χαμογελαστοί στην πόρτα του καταστήματός τους, δίπλα στους φθαρμένους πάγκους ή τις υποτυπώδεις βιτρίνες, φιγούρες που τείνουν να εκλείψουν σήμερα…

Ξεχωριστό ενδιαφέρον επίσης παρουσιάζει και το κινηματογραφικό υλικό, αφού το Λεύκωμα – Βιβλίο συνοδεύει και DVD – ντοκιμαντέρ  60λεπτων στο οποίο απεικονίζονται οι τελευταίοι παλαιοί παραδοσιακοί μαστόροι του Άργους. Έτσι, θα δει κανείς τον Σαμαροποιό να κατασκευάζει σαμάρια, τον Πεταλωτή να πεταλώνει άλογο, τον Κοφινοποιό να κατασκευάζει κοφίνια, το Σαρωθροποιό σκούπες, το Βαρελοποιό βαρέλια, το Σιδηρουργό να πλάθει το σίδερο, το Χαμουρατζή (Χαράτσης) να κατασκευάζει σέλλες και γκέμια αλόγων, όλοι «επί το έργον» εμπρός στην κάμερα να εξιστορούν στιγμές του παρελθόντος, να μας μαρτυρούν μυστικά της τέχνης τους παραδοσιακές τεχνικές που περνούν στη λήθη και χάνονται …

Παράλληλα υπάρχει και φωτογραφικό υλικό με τους πλανόδιους πωλητές να σεργιανούν  και διαλαλούν την πραμάτια τους στους δρόμους του Άργους, όπως  ο Παγοπώλης, ο Παγωτατζής, ο Λατερνατζής, ο Έμπορος με τη σούστα, ο Μανάβης με το γάϊδαρο κ.ά.

Ακόμη, ξεφυλλίζοντας το βιβλίο ο αναγνώστης,  θα γνωρίσει τις προσπάθειες των επαγγελματοβιοτεχνών της πόλης για την κοινωνική – επαγγελματική τους οργάνωση μέσα από τους Συλλόγους τους, τις Ομοσπονδίες, το Επιμελητήριο, τις γιορτές των συντεχνιών τους. Επίσης παρατίθεται και κατάλογος ΟΛΩΝ των καταστημάτων και εργαστηρίων της πόλης κατά τη δεκαετία του 1920, αλλά και των κατοπινών χρόνων.  Γενικότερα, το νέο Βιβλίο – Λεύκωμα απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που νοσταλγεί το παρελθόν του, στους νέους ανθρώπους, σε μαθητές και σπουδαστές, προκειμένου να γνωρίσουν τη ζωή των προγόνων τους, σε όσους αγαπούν και θέλουν να γνωρίσουν σημαντικές πτυχές της οικονομικής – κοινωνικής ιστορίας του τόπου.

Οι εκδόσεις «Μαγκλάρα» και ο Γιώργος Αντωνίου παρουσιάζουν το νέο βιβλίο πιστεύοντας ότι το περιεχόμενό του συμβάλει σημαντικά στη μικροϊστορία του τόπου μας και  στον οικονομικό – κοινωνικό μας πολιτισμό.  Τιμή βιβλίου 25 €.   Το βιβλίο πωλείται σε όλα τα κεντρικά βιβλιοπωλεία. Κεντρική διάθεση Κορίνθου 8, Άργος.

Ράντεβα Μαργαρίτα «Συννέφιασε το άσπρο μου»

Η Μαργαρίτα Ράντεβα γεννήθηκε στη Σόφια. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών Σόφιας, έκανε μεταπτυχιακά στη ζωγραφική και κατόπιν σπούδασε γλυπτική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Έχει κάνει οχτώ ατομικές και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα της έχουν βραβευτεί σε πολλούς πανελλήνιους διαγωνισμούς. Από το 1992 ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Η ποιητική συλλογή «Συννέφιασε το άσπρο μου» είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδει.

Άτιτλο

Ράντεβα Μαργαρίτα

Τίτλος: Άτιτλο

Θέμα: Αλληγορικό

Χρονολογία έργου: 2001

Υλικό: σίδηρος

Κόκκινος επιτάφιος

Συγγραφέας: Παΐδούση – Παπαντωνίου Γιόνα Μικέ

Εκδότης: Βιβλιόραμα

ISBN: 960-8087-74-0

Έτος έκδοσης: 2008

Στο βιβλίο της λαογράφου Γιόνας Μικέ Παϊδούση ξεδιπλώνεται η καθημερινότητα  της Κατοχής στα χωριά της Ερμιονίδας στη βόρειο ανατολική Πελοπόννησο. Καμβά της διήγησης αποτελεί η σταδιακή ανάπτυξη της ΕΠΟΝ στις περιοχές εκείνες, οι ελπίδες και οι αντιδράσεις που γέννησε το εαμικό κίνημα, η ένταξη σε αυτό μελών οικογενειών από υψηλά κοινωνικά στρώματα. η στάση των τοπικών κοινωνιών.

Εκτός από την παρουσίαση της πολιτικής και πολιτιστικής δράσης των αντιστασιακών οργανώσεων, βασικό στοιχείο του βιβλίου είναι η δραματική σύγκρουση στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας κατά την περίοδο του πολέμου, η παρουσία και δράση των Ταγμάτων Ασφαλείας στην περιοχή και η αλλαγή των ανθρωπίνων σχέσεων κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με το ταξίδι της συγγραφέα στην Αθήνα και την άφιξή της στις σκληρές ημέρες της δεκεμβριανής σύγκρουσης του 1944. Στοιχείο παρόν με τρόπο άμεσο και έμμεσο σε όλη τη διάρκεια της αφήγησης, ο θάνατος του αδελφού της, η έλλειψη του πατέρα, η στάση της μάνας, η μάχη για τη διατήρηση της δικής της αξιοπρέπειας και της οικογένειάς της.

“Έχουν ξεκληριστεί οικογένειες. Βλέπει κανείς και θλίβεται κείνα τα παιδάκια με τα αδύνατα ποδαράκια και χεράκια, με τις φουσκωμένες κοιλίτσες από τον ερεθισμένο σπλήνα. Και το τελευταίο που θα σκεφτούν είναι ο γιατρός – και τούτο όταν είναι πια αργά. Τούτα τα πλάσματα δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα από μαγειρεμένο φαγητό. Ένα κομμάτι ψωμί, κι αυτό μετρημένο, είναι όλο κι όλο για να χορτάσουν την πείνα τους. Το αβγό μόνο που το βλέπουν, γιατί τα στέλνουν οι μανάδες τους στον μπακάλη, να το δόσουν, για να πάρουν λίγο ρύζι. Με συγχωρείτε, σύντροφε Παπά, δεν μπορώ να συνεχίσω.”

Έσπασε η καρδιά μου. Με πήραν τα κλάματα. Ο σύντροφος μου έσφιξε το χέρι με κατανόηση.
“Καλά, και συ με ποιους δουλεύεις;” ρώτησε.

“Είναι πολύ δύσκολο. Για καλή τύχη υπάρχουν μερικοί νέοι, με γράμματα του δημοτικού, αλλά με ανοιχτό μυαλό. Αυτοί αποκτήσανε γρήγορα συνείδηση του αγώνα. Αυτοί φέρανε τις αδελφές τους στην ΕΠΟΝ και τις μανάδες τους στην Εθνική Αλληλεγγύη.”
“Φαντάζομαι την Αντίδραση που αντιμετωπίζεις”.

“Η Αντίδραση είναι οργανωμένη. Μα δεν είναι μόνο αυτό, και κάνουν ακόμη τους Βασιλικούς με το μισό τσαρούχι… Αντιμετωπίζω επικρίσεις, ακόμη και απειλές. Τα σχόλια σε βάρος μου αφθονούν. Ήρθαν στιγμές που βρέθηκα σε αμηχανία. Μα σαν αντίκρισα αυτές τις μορφές, τις σκαμμένες από το μόχθο και τη στέρηση, σαν αντίκριζα τα χλωμά προσωπάκια των παιδιών με τα φθινοπωρινά μάτια, έπαιρνα κουράγιο και προχωρούσα. Φτάνει να σας πω, για να πάρετε μια ιδέα της ατμόσφαιρας που μέσα της ζω και δουλεύω, πως μια συγγένισσά μου με σταμάτησε στο δρόμο και οργισμένη μου είπε να ντρέπομαι που είμαι παλιοκόριτσο, που προσβάλλω τέτοιο σόι, που πάω με τους αντάρτες για να παντρευτώ χωρίς προίκα, αφού έχω προίκα, και πως θέλω να φέρω τους κομμουνιστές για να κλείσουν την εκκλησία. Μα σαν έρθει ο βασιλιάς, θα με βάλει να του φιλήσω τα πόδια. Οι άντρες είναι λιγότερο εκδηλωτικοί. Κάνουν πως δε με βλέπουν. Με προσπερνούν χωρίς να χαιρετήσουν. Μόνο ένας, προσπερνώντας με στο δρόμο, έλεγε μέσα από τα δόντια του, με τρόπο που να τ’ ακούσω: “Κρίμα τα γράμματα που έμαθες, κόρη του γιατρού”.”

Καββαδίας Παναγής (1850-1928)

Ο Παναγής Καββαδίας γεννήθηκε στην Κεφαλλονιά το 1850. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και μετά στο Βερολίνο, το Μόναχο και το Παρίσι. Το 1881 άρχισε ανασκαφές στην Επίδαυρο, αποτέλεσμα των οποίων ήταν ευρήματα ανεκτίμητης αξίας. Το 1885, οπότε και έγινε γενικός έφορος αρχαιοτήτων, άρχισε ανασκαφές στην Ακρόπολη και τα ευρήματά του εκτέθηκαν στο Μουσείο Ακροπόλεως που ίδρυσε ο ίδιος.

Μερίμνησε για τη δημιουργία μουσείων ανά την Ελλάδα, για την οργάνωση του Αρχαιολογικού Μουσείου και την ίδρυση του “Αρχαιολογικού δελτίου”.  

Το 1904 έγινε καθηγητής της Ιστορίας της Αρχαίας Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1924 εξελέγη ακαδημαϊκός. Πέθανε το 1928.

Έργα του:

“Το θέατρο της Επιδαύρου” (1881), “Ιστορία ελληνικής καλλιτεχνίας” (1884), “Γλυπτά του Εθνικού Μουσείου” (1892), “Προϊστορική αρχαιολογία”, (1909), “Ιστορία της ελληνικής τέχνης” (1916-1924) κ.ά.

Ο Βιολονίστας

Συγγραφέας: Καρακάσης  Κώστας

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Χρονολογία Εκδοσης: 2009
Σελίδες: 477
ISBN: 978-960-453-567-5

Mια ιστορία αγάπης που ξεκινά ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ σε κάποιο δρόμο της Αθήνας. Μια μοιραία συνάντηση που φέρνει κοντά έναν δεξιοτέχνη βιολονίστα και μια πάμπλουτη κληρονόμο.

Έτσι θα αρχίσει να ξετυλίγεται ο μίτος μια απίστευτης ιστορίας τεσσάρων γενεών μουσικών, που μεταναστεύουν σαν πλάνητες τσιγγάνοι. Κωνσταντινούπολη, Βιέννη, Βουδαπέστη, ένα ταξίδι στην Ευρώπη με προορισμό την Αλεξάνδρεια και, τέλος, την Αθήνα. Έρωτες, σαγηνευτικές περιπέτειες μα και ανθρώπινα δράματα που συνιστούν την ίδια τη ζωή. Γυναίκες που μαγεύτηκαν και παθιάστηκαν. Άντρες που πόνεσαν και δοκιμάστηκαν.

Και όλα αυτά ρέουν σαν την ονειρική μουσική που φτερουγίζει μέσα από τις χορδές ενός βιολιού και γίνεται η πυρωμένη σφραγίδα του βίου και της πολιτείας των ανδρών, που το κράτησαν στα χέρια τους. Ένας ολόκληρος κόσμος αισθημάτων, γνώσης και πάθους, έτσι ακριβώς όπως πρέπει και είναι η Μουσική αλλά και η μεγάλη Τέχνη όποιας μορφής. Να συγκινεί και να μαγεύει…

Ιδανικός καιρός γι’ αγάπες και ψέμματα

Συγγραφέας: Σταθόγιαννης Πάνος

Εκδότης: Κέδρος

Σελίδες: 350

ISBN: 960-04-3672-Χ

Έτος έκδοσης: 2008

Ο έρωτας, ο φόβος και η ιδιοτέλεια παραχαράσσουν την αλήθεια των πραγμάτων, τη φέρνουν στα μέτρα των επιθυμιών μας, την κάνουν αγνώριστη. Οι προθέσεις μας, οι ερμηνείες μας και, τέλος, τα ίδια τα γεγονότα μοιάζουν με μικρές πολύχρωμες ψηφίδες που, αν τοποθετηθούν με διαφορετικό τρόπο η μία δίπλα στην άλλη, δημιουργούν κάθε φορά και μια άλλη εικόνα της πραγματικότητας· εξίσου πιθανής, εξίσου αιτιολογημένης, εξίσου αληθοφανούς.
Ένα μυθιστόρημα με συνεχείς εξωφρενικές ανατροπές των ανθρώπινων σχέσεων. Όταν η πτήση γίνεται πτώση, ο υπολογιστικός κυνισμός φοράει τη μάσκα του αστραφτερού οράματος, το κωμικό εναλλάσσεται με το τραγικό…

                                                                                                                             Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου